Hola Supermercado; Spanje in Oud Zuid.

Over conservenblikjes, supermayo en bonuskaart. Een reisje naar het zonnige zuiden.

Amstelveenseweg
Ik woon in de buurt van de Amstelveenseweg, en dus ook wel in de buurt van genoeg adresjes, waar je lekker kunt eten en drinken. Baan Thai, voor de lekkerste nummer 112, kai pad med mamuang, ooit. Anne&Max, met wifi, grote potten thee en een heleboel leestafelboeken, eindelijk een blijvertje op de locatie waar ik inmiddels meer dan zes zaken heb zien komen en gaan. Dan is er nog Oriental 128, hoog op mijn wensenlijstje, omdat een collega niet kan ophouden over hun spannende wijnspijscombinaties. En redelijke new-kid-on-the-block Franklin's Bar, natuurlijk.
Vorige zomer ging zonder al teveel bombarie Supermercado open. Een terrasje tegenover Ron Blaauw. Mooi strak logo, zomerse pasteltinten en vriendelijke prijsjes. Mocht ook wel weer eens, in Oud Zuid. Mijn vriend komt er voor de biologische koffie en amandeltaart. Ik heb er behoorlijk wat zomeravonden op het terras doorgebracht, genietend van de homemade Ginger Ale, Rueda en Tapasplateautjes.

Onder een parasolletje
Vorige week maandag was het 14 graden en zonnig. Ik kon de lente zó erg in de lucht voelen dat ik in al mijn enthousiasme al zo'n beetje weer op het terras zat. Dat tropische feestje ging natuurlijk niet door, maar gelukkig was daar.. Supermercado. Supermercado is mediterraan en zonnig. En dat in februari. Lange blauwe bank en houten tafels. De plantjes, kaarsjes en hanglampjes wonen er in conservenblikjes zonder etiketten. Overal in het interieur en op de toiletten zijn creatieve knipogen naar de supermarkt aangebracht. Welkom. We drinken biologische Sauvignon Blanc uit Navarra. De menukaart is hip vormgegeven; papier op een plankje, frismint, zachtroze, met een speels-stoer lettertype. De meeste gerechten zijn makkelijk te delen, want samen van eten genieten, staat hier centraal. Dat is mooi, want daar houden wij ook van. We maken een keuze uit o.a. "Fantastic Fresh Fish", "Manly Massive Meat" en "Sexy Sugar Sweets", en gaan voor Gamba's a la plancha, en ''Pollo"; in de oven geroosterde kip met knoflook en amandelen. Op ons boodschappenlijstje staan verder nog Patatas Fritas en Grilled Veggies. Meteen bij het bestellen, voelt het al alsof ik onder een parasolletje zit.

Pure smaken
De gamba's komen op een salade. Een heerlijke salade met knisperverse bladsla, komkommer, tomaat, crunchy pompoenpitten en frisse granaatappelpitjes. Het gaat zoals dat met gamba's gaat: ik lik mijn vingers erbij af! Het kippetje wordt geserveerd met geroosterde pastinaak en pompoen. Mooie pure smaken, met veel mediterraanse authenticiteit. Waar je in veel restaurants in de bijgerechten vaak dezelfde groenten terugziet als in de garnituren van de hoofdgerechten, doen ze dat in deze supermarkt anders. De "Serious Sides" zijn werkelijk goddelijk gegrild; courgette, aubergine paprika en worteltjes. En dan die lekker gekruide frietjes! Vaste lezers en bekenden van mij weten al lang dat mayonaise bij mij redelijk heilig is. Maar nu niet meer. Het romige sausje van Supermercado bevat gegrilde tomaat, paprika, oregano, chili en kappertjes. Als die in de echte supermarkt te koop was geweest, had ik mijn wagentje vol geladen!

Groeten uit...
We willen nog niet naar huis. We zijn net zo lekker aan het doen alsof we op vakantie zijn. Dus genieten we nog van een selectie Spaanse kazen, die voortreffelijk toegelicht wordt, en -vooruit, nu we er toch zijn- we gooien ook de "Supermercado Mess" in ons winkelmandje; dat is slagroom, vijg, dadel, merengue en amandel. Inderdaad; een heerlijk zooitje. 
En dan is het toch echt tijd om ons richting de kassa te begeven. De prijzenoorlog winnen ze hier wel, want over deze prijs/kwaliteitverhouding valt niets te klagen. Bonnetje mee? Nee, dank u. Tevreden gaan we huiswaarts, en buiten is het behoorlijk frisjes. Maar daar hebben wij geen last van, want wij wanen ons nog helemaal in zonniger oorden. Supermercado is, voor ons, -by far- de leukste buurtsuper van de stad!

Ook een tripje naar de zon boeken?
Amstelveenseweg 192, nog even en het terras staat hier weer in vol ornaat buiten.
Website: restaurantsupermercado

Zegeltjes sparen is niet mogelijk. Ze hebben wel een Supermercado Bonuskaart. Dikke Like daarvoor.

Eendenmaagjes: een reisje op een bordje.

Eetbare herinneringen
Vorige week is bij ons een nieuwe menukaart ingegaan. En daar staat een "Gesier Salade" op. Een gerecht dat bij velen een rillerig 'huuuu' oproept, maar dat bij de liefhebber meteen het water in de mond doet lopen.
Na het ontdekken van dit gerecht op de kaart, zit die laatste groep verlekkerd en handenwrijvend te wachten tot ik de bestelling op kom nemen. Ik zie hun herinneringen als wolkjes boven hun hoofden zweven. Beelden van God in Frankrijk, zeg maar. Van zonnige lunches op Perigordse terrassen, van romantische diners bij kaarslicht, van overvloedig tafelen op avonden die eindeloos leken te duren, en van koperen pannetjes op oubollige kachels in pittoreske restaurantjes. De oppoppende wolkjes maken mij deelgenoot van hun flashbacks. Van de eerste keer dat ze de Gesier Salade op een kaart zagen staan, vroegen wat het was, nieuwsgierig werden. De eerste keer dat ze de salade op het bord zagen, proefden, aten.
Nadat ik de salade bij de gasten ingezet heb, zou ik het liefst onbeschoft lang aan tafel blijven staan, om het te zien gebeuren... De eerste hap, de dromerige blik in de ogen, de glimlach vol weemoedige herkenning; voor heel even gluur ik mee naar hun vakanties of culinaire belevenissen.

Ik vind dat fascinerend, en fantastisch. Hoe een gerechtje onze gedachten via de zintuigen terug kan brengen naar een tijd, een plek, een persoon. Misschien naar een zonovergoten pleintje onder de parasol, of juist naar een knus bistrootje bij de openhaard, maar natuurlijk altijd naar een waardevol of heuglijk moment, met een geweldig glas wijn erbij, en in prachtig gezelschap. Nou ja: Als God in Frankrijk, dus. Een reisje op een bordje. Het is voor mij het ultieme voorbeeld van een 'eetbeleving'.

De innig tevreden blikken van gasten die een gerecht uit hun vakantie terugproeven, inspireerden me voor dit blog. Want ík wil ook wel weer eens graag een culinair gedachtenreisje maken, en op die manier mijn heimwee naar de Loire, naar de Bordeaux, de Camargue of -vandaag dan- naar Perigieux verzachten (of -letterlijk- voeden?). Dus daar gaan we dan: op reis met de Salade de Gesiers!

Eerst even een lesje anatomie. De spiermaag is één van de twee magen die een eend heeft. In deze maag wordt het voedsel met zand en grind vermalen zodat het makkelijker door de darmen opgenomen kan worden. Nog gaver klinkt het volgens The American Heritage Dictionary:

giz·zard n. 1. A modified muscular pouch immediately behind the stomach in the alimentary canal of birds, having a thick lining and often containing ingested grit, which aids in the mechanical breakdown of seeds before digestion.

Zo. Dan weet u nu meteen of u bij de 'huuuu'-groep hoort.

Koffers pakken
Dan het inslaan van de ingrediënten. Eerst die gesiers in huis krijgen. Zodra die 'in the pocket' zijn, kunnen we boarden. We zijn op zoek naar de 'confit' versie, omdat we ze dan lekker in het eendenvet kunnen warm maken. Het bleek nog best een klus om ze te vinden en ik besloot tijdens mijn zoektocht dan ook radicaal om nooit meer een Franse Marché te verlaten zonder hiervan een paar potjes in te slaan om mee te nemen naar Nederland. Op Twitter een #durftevragen gesteld en vele reacties gekregen, waaronder de tips over een kraam op de Albert Cuyp, de Sligro en de Astridmarkt in Antwerpen. Maar we kunnen ze ook bestellen op: Frankrijkoptafel.
Mocht u in de keuken ambitieuzer ingesteld zijn dan ik, en de eendenmaagjes zelf willen confijten, dan heb ik dit recept daarvoor gevonden op Seriouseats.

Er zijn talloze recepten voor de Salade de Gesiers online te vinden, met tot mijn grote vreugde allemaal de 'moeilijkheidsgraad eenvoudig' of beginnersaanduiding. En zoals dat met reizen gaat: het vertrekpunt is vaak hetzelfde: kropsla, walnoten en de gesiers. Vandaag voegen wij daar een gekookt eitje en tomaat aan toe, maar ik vond ook variaties met toevoegingen van ui, spekjes, haricoverts, kastanjes, peterselie en pijnboompitjes. In het restaurant serveren we 'm met eendenlever, dus dat ga ik in de toekomst zeker nog eens naäpen. De vinaigrette is vaak op basis van balsamicoazijn of wijnazijn, met mosterd, walnotenolie of olijfolie, en soms met wat knoflook of basterdsuiker. Ik maak de vinaigrette lekker lui met de Franse slag (we gaan immers op vakantie..) en dat blijkt -in dit geval tenminste- een succesformule, maar mochten jullie wat exactere recepturen hebben, deel die dan gerust in een reactie.

Vergeet niet een heel klein beetje eendenvet mee te gieten over de opgemaakte bordjes salade. (En de rest ervan natuurlijk te bewaren voor andere heimwee-naar-La-Douce-France-gerechten!)

Bon Voyage!
Voor het ultieme vakantiegevoel drinken we er voor deze keer -ahum- maar iets bij. Om dicht bij dit terroirvoedsel te blijven, keek ik eerst vanzelfsprekend meteen naar Sud-Ouest: Cahors, Bergerac, Madiran.. maar stiekem wilde ik eigenlijk niet zo zwaar. En misschien ook wel geen rood. Silvaner dan? Riesling? Als alternatief heb ik ook nog even overwogen om heel eigenwijs een ander uiterste op te zoeken en mijn wachtende Dada 1 uit Nieuw Zeeland te openen: Sauvignon Blanc, Viognier en Gewurzstraminer. Lychee, honing en frisse zuren. Maar..net alsof we echt op reis gaan, kies ik op het laatste moment toch voor weer een ándere accessoire die nog in de koffer mee moet. Gewoon, omdat ik daar op dat moment nou eenmaal het meeste zin in heb. Jean Stodden Pinot Noir 2010, uit Duitsland. Een zonde, zegt u? Het was eerder zonde om níet te doen. Heerlijk sappig rood fruit, aardbeitjes, goed in balans met de zuren, zachte tannines met nog wat cassis in de redelijke lengte. We zijn door de douane.

Daar gaan we dan. Mmmmmm, en opstijgen doen we! Een hapje, een slokje, en de salade neemt ook mijn gedachten mee naar de tafel onder de parasol, op teakhouten stoeltjes met blauwgeruite kussentjes op het vlondertje voor ons Asterix-en-Obelixhuisje in Plazac.. de zon staat hoog aan de hemel, een hond blaft loom op het erf van de buren verderop, in het dal scharrelen de bruine lavachequiries, zomerbijen zoemen tussen de ons omringende varens en het lavendel.. alles klopt aan mijn wolkje, mijn reisje. Smaak, geur, mondgevoel, ultiem genieten.. Als Nien in Frankrijk. Missie geslaagd.

Bloggen is willen delen, ik gun jullie ook zo'n reisje op een bordje. Bon Voyage et Bon Appetit!

Smullen van Kunst: uiteten in de Galerie

Kunst en Eten
Wij houden van eten. (Ik kan ook zeggen: wij houden van lékker eten, want dat hoor je veel vaker, maar ik vind dat eigenlijk een contaminatie.. Dus; wij houden dus van eten). Én we houden van kunst. Dat dat een succesvolle combinatie kan zijn, is natuurlijk geen nieuws, maar wel.. lékker.
Al jaren vieren wij de verjaardagen van mijn ouders door een uitgebreide lunch te combineren met het museumbezoek. Vorig jaar bleek de salade met eendenborst bij Neva goed te smaken bij de expositie 'Rubens, van Dijk en Jordaens' in de Hermitage. Het was alsof we letterlijk een voorproefje kregen van de stillevens vol gevogelte die ons later voorgeschoteld zouden worden. Afgelopen zomer bezochten wij het bloedhete terras van Stempels in Haarlem, voordat wij ons in de koele en duistere spelonken van het eerste en oudste museum van Nederland terugtrokken. En twee weken geleden genoten we in Oud-Zuid-Brasserie-stijl (nieuwe stroming?) van oesters en Cote de Boeuf in combinatie met de moderne kunst van het Stedelijk.

Zoals je binnen een gezin samen je tradities creëert, gaat dat ook zo in een ontluikende relatie. En heel soms lijken die 'nieuwe' gezamenlijke gewoontes verdacht veel op wat je van huis uit meekreeg.
Voor Den en mij zijn het Kröller Müller Museum en de Asian Platter met Gewürzstraminer van Roses Lounge in Arnhem inmiddels onlosmakelijk met elkaar verbonden. Bij een rondje Spiegelstraat hoort de Tournedos of Kreeft van Red en na een wandeling langs de ateliers en galerietjes van de Negen Straatjes kruipen we graag bij Brix naar binnen om die lekkere bol Mozzarella di Bufola op een plankje te scoren.

Eten en Kunst

Maar deze week deden we het eens anders.. We bekeken de kunst niet vóór of na het eten, maar we bekeken kunst óver eten. Het voelde een beetje als het bezoeken van een nieuw restaurant. Op het menu stond de tentoonstelling 'Food Portraits' van Marie Cécile Thijs. Prachtige fotografie waarin het product, of het ingrediënt centraal staat. Bij het bestuderen van de menukaart kwamen de portretten mij in eerste instantie ietwat sober voor, maar bij het daadwerkelijk proeven van de gerechten, bleek elke gang al snel bómvol boeiende beweging en intrigerende intensiteit te zitten. Een moderne benadering van een klassiek stilleven. Larousse ontmoet de Moleculaire keuken. Hier gebéúrt wat op je bord!

"Analytical photos, tranquil and yet dynamic, each showing the essence of food"

We zagen spookachtige roze zwammen, zweterig gevangen onder een stolp, een zeebaars op een weegschaal in rondstrooiend zout en gekaraffeerde heftig bloedende biet. Het product werd ons elke keer weer in verrassende vorm voorgeschoteld; aan één kant in zijn puurste vorm, aan de andere kant toch ook alweer bewerkt of in proces. Culinair hoogtepunt was voor mij de interpretatie van gedistilleerde Umami. Daarnaast werd ik vrolijk en ontroerd tegelijk van het dessert: de smakelijke symboliek van een op beeld gevangen regen van kikkererwten. Het hele diner in de galerie was een lust voor het oog en tegelijk een stimulans voor de smaakpapillen. We hebben gesmuld!

Nog te zien tot eind April, in de Jordaan. Uren tafelen is niet nodig, want erg omvangrijk is de collectie niet, maar de opgediende borden waren stuk voor stuk om je vingers bij af te likken. Ik zeg dóen!

Food Portraits van Marie Cécile Thijs
Galerie Eduard Planting, Eerste Bloemdwarsstraat 2 te Amsterdam
9 maart t/m 27 april 2013
EduardPlanting.com