WK-Wijn: Braziliaanse Bubbels!

Ik ben doorgaans wel te porren voor een hypeje. 
En dan bedoel ik niet één of andere olijfgroen-wordt-het-dit-najaar-helemaal-trend, maar meer die kort-maar-krachtige-uitbraken van gelegenheids-enthousiasme. Ik haak graag aan, als de sfeer er al een beetje inzit. Guilty; ik ben zo iemand die alleen op kerstavond naar de kerk gaat, omdat alles dan zo mooi versierd is. En ja; toen Ilse en Waylon dóór naar de finale waren, werd dat hele Eurovisie Songfestival opeens hartstikke lachen en zat ik als tijdelijke überfan gewoon onbeschaamd met mijn bord op schoot voor de tv...

Kúnt u nagaan wat er gebeurde na Nederland-Spanje. Vóór de wedstrijd had ik vooral zin in de avond vanwege de gezelligheid; lekker temperatuurtje, vrienden en de Vondeltuin. Om u even een wat beter beeld te geven van mijn die-hard-oranje-supporters-vibe: ik had er een rozig-oranjerig t-shirt bij aan, omdat ik dus geen écht oranje kledingstuk in mijn kast had. Mijn broertje noemt dat een laffe nep-fan. Maar goed; tijdens de wedstrijd werd ik natuurlijk in één klap getroffen door de doelpunten én de oranjekoorts. Pang. In the Face. Dat idee.

Bierdouche
Helemaal gezellig, natuurlijk, maar nu ik óm ben, vraagt dit voor de volgende wedstrijd wel een wat gedegener voorbereiding. Dat laffe roze-oranje shirtje, daar kom ik nu niet meer mee weg. En ik vond dat ik als verse deelnemer aan dit volksfeest ook weleens met een bijdrage in de vorm van een beetje betere begeleiding mocht komen. Een WK-wijn, ja. Om 'onze' volgende overwinning toepasselijk te kunnen vieren. Mijn inbreng? Braziliaanse bubbels! Braziliaans bleh? Nee joh, das lekker, én helemaal thematisch. En het is voetbal, dus het hoeft nou ook weer niet té decadent te worden. Heel dik doen, dat doen we wel aan tafel, niet in de kroeg, waar je bij elk doelpunt een bierdouche riskeert.

Bijpassende Bubbels
Even terug naar Brazilië. Heet en vochtig. Niet meteen uitermate geschikt voor wijnbouw, nee. Maar in het zuiden ligt de provincie Rio Grande do Sul, en daar is het wat koeler en heuvelachtig. Hier bevindt zich, op zo'n 700m hoogte, Vale dos Vinhedos, de 'vallei van de wijngaarden'. Hallelujah. Deze vallei -met prima microklimaat- werd in eind 19de eeuw door Italiaanse immigranten ontdekt. Giuseppe Miolo was zo'n immigrant. Al in Veneto stond hij bekend als een goed wijnmaker, en bij aankomst in Brazilië ruilde hij zijn kennis over wijnbouw tegen een stuk land. Bij Miolo maken ze wijnen van Chardonnay, Cabernet Sauvignon en Merlot. De Pinot Noir, die aangeplant staat, is puur voor de mousserende wijnen. En laten wij daar nou best zin in hebben!

Miolo Brut Cuvée Tradition 
Gemaakt van 50% Chardonnay en 50% Pinot Noir. Nou worden veel Braziliaanse bubbels volgens de niet-zo-imago-verhogende Charmat-methode gemaakt, maar bij Miolo werken ze met traditionele vinificatie en handmatige remuage. De neus? Fris stuivend. Wat we -behalve de overwinning, natuurlijk- proeven? Een lichte, zachte mousse. Groene appels, een zweempje perzik, crispy zuren, en een mooie balans. Geen mega-gastronomische wijn, maar een verrassend en prima aperitief. Ideaal voor zo'n voetbalavond, waarop we de culinaire wijn-spijs-hoogstandjes toch al even buiten beschouwing lieten. Een feestelijk flesje en de aanschaf van een opportunistisch oranje t-shirt. Ik ben er klaar voor!

Wat? Braziliaanse bubbles
Welke wijn? Miolo Brut Cuvée Tradition.
Wa kost da? 13 euro.
En.. waar te koop? Gewoon... bij Albert Heijn.

Kaasjes Kanen I: Morbier

De eerste in de kaasjes-kanen-serie. Hierin reizen we af naar vroegere tijden, bergachtige streken, groene weiden en koude kelders. Met telkens een nieuw kaasje op de plank om te proeven en te proberen. Heeft u weer een reden om voor dit weekend iets lekkers in huis te halen. Zo zijn wij. 

Morbier; een streepje voor
Ja klopt; deze krijgt u vaak in restaurants. Een halfhard kaasje, met een gewassen korst. En een beetje een aandachttrekker is het wel, want met zijn grijze streepje in het midden valt 'ie behoorlijk op tussen de rest van zijn vriendjes. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, huist dat as-laagje daar overigens niet voor de smaak. Maar laten we bij het begin beginnen; Morbier komt uit... Morbier, een dorp in de Jura. De bergachtige streek in het oosten van Frankrijk, op de grens met Zwitserland. En het zijn de beroemde Comté-boeren die Morbier in eerste instantie voor eigen consumptie maakten. Vanzelfsprekend van rauwe koemelk.

Wei en wrongel
Aan de rauwe koemelk wordt stremsel toegevoegd. Ho, time out. Dit is natuurlijk de éérste kaasjes-kanen, dus we gooien er hier toch even een spoedcursusje kaas tussendoor. Hartstikke handig. Stremsel dus: een mengsel van spijsverteringsenzymen, afkomstig uit de maag van kalveren. Door de toevoeging van die enzymen klonteren de verschillende soorten eiwitten in de melk samen. De melk stremt, en er ontstaat een vloeibaar en een vast bestanddeel. Het vloeibare gedeelte is wei; een gelige vloeistof, die voor het verdere kaasmaken meestal niet gebruikt wordt, maar door de hoge voedingswaarde en het gebrek aan vet vaak wél terug te vinden in heel veel light-spul, in babyvoeding, en natuurlijk in Rivella. Het vaste gedeelte dat uit de melk ontstaat, is een korrelige massa van samengeklonterde eiwitten, die we de wrongel noemen. De wrongel is dus eigenlijk het eerste stadium van de kaas.

Esthetische as
Verder met ons stukje Morbier. De wrongel wordt -na afscheiding van de wei- in zijn vorm geperst. En hierover komt dan dat bekende as-streepje. Ze zeggen dat dit gebruik is ontstaan toen de vormen voor de kaas eigenlijk te groot waren en de kaasboeren niet genoeg wrongel hadden voor een hele kaas. Onder in de vorm lag dan die eerste laag wrongel, en omdat ze daar een tweede portie wrongel aan wilden toevoegen, werd er de as van lokale naaldbomen en wat zout over gestrooid, om de wrongel in de tussentijd te beschermen tegen insecten. S'avonds werden de koeien opnieuw gemolken. De avondwrongel kwam bovenop het as-laagje, en omdat de koeien inmiddels de hele dag gegeten hadden, was deze kaas veel sterker en notiger van smaak dan die van de ochtendmelk. Sorry to say, maar tegenwoordig heeft de as-ader eigenlijk alleen nog maar een decoratieve functie.

De kazen rijpen twee tot drie maanden in vochtige koele kelders. Daar worden ze gekeerd (anders krijg je zo'n inzakking in het midden) en drie maal per week geborsteld met pekelwater. Zo ontstaat een mooie natuurlijke lichtoranje-grijze korst, die in dit geval slechts door een enkeling als 'eetbaar' benoemd wordt. De kazen hebben een doorsnede van ongeveer 35 centimeter en wegen zo'n 7 kilo. Met 45% vet is Morbier -goddank- een relatief magere kaas.

Njomnjomjnom
Tijd voor het oppeuzelen. We kiezen voor ná de maaltijd. Morbier heeft een halfharde structuur en kan daardoor heel easypeasy gesneden worden. Door zijn smelteigenschappen is Morbier trouwens ook erg geschikt voor raclette, maar wij gaan gewoon voor een puntje op een plankje. De smaak is fris, fruitig en zuivelachtig. Daarbij prettig notig met een vleugje hooi. Een mild kaasje, en daardoor perfect als onderdeel van een selectie, maar ook 'single' smakelijk genoeg. 

Wat drinken we er eigenlijk bij? Nou, als we een beetje trouw en traditioneel willen doen, kunnen we de lokale wijnspijscombi met Jurawijnen natuurlijk niet negeren. Zin in wit? De uit de Bourgogne overgewaaide Chardonnay wordt hier Melon d'Arbois genoemd, en de boterachtige tonen van de wijn sluiten mooi aan bij het melkromige karakter van de kaas. Liever rood? Haal dan een keertje zo'n lichtgekleurde Poulsard uit Pupillin in huis. Maakt u helemaal de blits mee, want relatief onbekend, en met nuances van kreupelhout en aalbessen prima passend. Totaal niet loyaal aan lokaal? Ons probeersel met een restje rode Loire pakte stiekem ook wel héél erg goed uit. 

De plank is leeg, en ons glas bijna. We leunen tevreden achterover. Mán, wat zijn wij blij dat die kaasboeren de Morbier niet voor zichzelf hebben gehouden!