Waarom een cavia niet in de magnetron mag...

Over pruilende prakkies en biefstuk met de X-factor. 

Kookboeken

Kookt u écht de recepten uit kookboeken? Ik niet. Ik heb de Larousse, de Escoffier, beiden Zilveren Lepels, DeDikkeVanDam en een stapeltje met namen als Nigella, Jamie, Donna Hay en Yotam Ottolenghi. Ik kijk plaatjes en geniet van fantastische foodfoto's. Me al bladerend vergapen aan close ups van artisjokken; ik kan dat. En ik zoek er dingen in op, over het ontstaan van gerechten, hopend op mooie verhalen over vroeger of verre landen. Ik laat me inspireren door ingrediënten, en lees over sensationele smaken, waardoor het water me letterlijk in de mond loopt. Ik heb ze dus zeker niet voor de sier, gebruik mijn kookboeken juist meerdere keren per week, maar om heel eerlijk te zijn, ik kook er nooit iets uit. Ze horen op mijn salontafel, niet op mijn aanrecht.

Troost-Thais

Ik ben het tegenovergestelde van een kook-snob. Meer de keuken-kneus die de übersimpele recepten uit het supermarktblaadje ook daadwerkelijk máákt. Zo'n fotogeniek vispakketje bijvoorbeeld, dat me met haar looks verleid tot een beetje kokkerellen. Maar het resultaat wordt nooit zoals op het plaatje. Dat is niet erg, als het maar goddelijk smaakt. Een beetje zoals met een auditie; dat die lelijke oude dame dan gewoon geweldig blijkt te kunnen zingen. Helemaal prima, niets aan de hand. Maar heel soms... blijkt ze ook nog eens zo vals als een kraai! En dát is dus wel erg. Dat je je prakkie zo van het bord in de vuilnisbak kan schuiven. Niet door naar de volgende ronde. Balen. 

Om zo'n keukenmislukking te verwerken, blijf ik dan vaak een beetje hangen in de theorieën over wat er nou mis ging. Dan hebben we na de culinaire ramp vervangend troost-Thais besteld, en zit ik nog na te filosoferen: misschien had ik het langer moeten koken? Of lag het aan het product zelf? Had ik die olie dan toch later moeten toevoegen? We accepteren liever niet dat de reden van de mislukking een raadsel blijft. Er achter komen wat er mis ging, verzacht bijna altijd het geleden leed. "Oooh, keelontsteking..logisch." 

Hoe komen die klontjes in mijn saus?

Grrrr. Ja, hoe eigenlijk? Dát is nou precies waar Annemieke Smit, wetenschapsjournalist en hobbykok, zich in haar boek 'Uitgekookt' mee bezighoudt. Het idee; "als je eenmaal begrijpt waarom gerechten mislukken, weet je ook wat je kan doen om dat te voorkomen." 
In deze culi-musthave wordt helder en humoristisch uitgelegd welke ingewikkelde chemische processen zich tijdens het koken in mijn pannetjes en producten afspelen. Uitgekookt! bevat nauwelijks recepten, en gaat over voedselmoleculen, enzymen en temperatuurverschillen. Natuurkunde, scheikunde en biologie, maar dan leuk. Geloof me. In duidelijke en beeldende (maar soms ook poëtische en sprookjesachtige) taal, krijgen we antwoord op vele vragen rondom onze misbaksels. Wat moeten we weten over spier-eiwitten in biefstuk? Verdampt alle alcohol tijdens het koken? En waarom kun je beter geen warm eten in de koelkast zetten? Sinds ik dit boek heb, snap ik eindelijk waarom de komkommer dus niet in de groente-la hoort en waar nou de kleur van de eidooier vandaan komt.

Leerzaam, maar luchtig

Eigenlijk hoort dit boek én niet op de salontafel, én niet in de keuken. Ik zou zeggen; leg 'm op je nachtkastje, dan kun je voor het slapengaan nog even aan de smul-studie. Elke avond lees ik een verhaaltje. Over groenten die een jetlag hebben, gistcellen die een feestje bouwen, oliedruppels die in oorlog zijn en cavia's die dus niet in de magnetron mogen. En daarna? Daarna droom ik van een podium waarop mijn soufflé's nooit instorten en mijn mayonaise nooit schift. Over biefstuk met de X-factor, geweldig gelukt, geurend en glinsterend in the spotlight. En het oorverdovende applaus dat daarop volgt. Yessss! Welterusten.

Uitgekookt! Te koop bij de boekhandel en bij Bol.com voor €19.95 
Meer? Op Annemieke's Blog staan elke keer weer nieuwe wetenswaardigheden. 

Keukenprinsen en Pocheerprinsessen

"Hoe wil jij je eitje, liefste?
- Oranje, alsjeblieft"

Ik kan geen eieren pocheren. Eigenlijk kan ik nauwelijks een ei koken. Ik durf hier best op te biechten dat ik de woorden 'ei koken' een paar keer gegoogled heb, omdat ik het aantal minuten niet meer wist. En Google vulde trouwens elke keer heel behulpzaam 'ei koken hoe lang' als topresultaat aan, dus ik troost me maar met de gedachte dat ik blijkbaar niet de enige ben.

Er was eens...
Toen ik de eerste keer voor mijn lief een eitje wilde koken, ging het al meteen mis. Stomverbaasd keek hij toe hoe ik, met de google-resultaten in het scherm van mijn smartphone, een volle pan koud kraanwater op het vuur zette en ondertussen mopperde dat dat 'aan de kook brengen' altijd zo enorm lang duurt. Hij stuurde me de keuken uit, en vanaf de ontbijttafel, zag ik hoe hij de waterkoker als onderdeel van zijn Mise En Place gebruikte. Ik nam me meteen voor het de volgende keer natuurlijk ook zo te doen. maar eerlijk is eerlijk: ik heb sindsdien geen ei meer zelf klaargemaakt. Mijn prins op het witte paard, bleek eigenlijk een keukenprins te zijn.

Met Den haalde ik een levenslange garantie op gekookte en gepocheerde eitjes in huis. Ik wil ze 'oranje', en hoewel hij me elke keer probeert uit te leggen dat de kleur van de eidooier helemaal niets met de minuten bereidingstijd te maken heeft, en ik daar elke keer weer tegenin ga, maakt hij ze altijd precies zoals ik wil.
To nu, berustte ik in mijn lot. En liet ik me gedwee toast met zalm, mayo en gepocheerd ei voorschotelen. De liefde; je moet er wat voor over hebben.

Pocheerprinses
En dat heb ik. Dus wilde ik hem dit paasfeest verrassen door voor één keer een perfect eitje voor hem te pocheren. Voor één keer, inderdaad; want je moet de aangemeten rolverdeling in je relatie natuurlijk niet teveel ontwrichten. Maar een zelfgemaakt eitje-ontbijtje heeft 'ie wel verdiend. Ambitieus, i know. Dus; ik weer googlen. Maar na zo'n dertig artikelen over azijnsoorten, kookpunten, draaikolken en ijsbaden, hield ik het voor gezien. Ik moest bekennen: way out of my league, bepaald geen eitje.
Maar er is hoop. Tijdens mijn online studiereis, kwam deze tegen:

Een eipocheerder. Jep, bestaat echt. Ik hoor u hier lachen. Maar met dit geheime wapen verander ik voor één dag van Keuken-Kluns in Pocheer-Prinses. En daarmee ga ik paaspunten scoren bij de man die voor de rest van zijn leven eitjes voor mij zal maken. Lijkt mij een win-win. Nu nog op zoek naar de beste recepten met gepocheerd ei, wie helpt? Ik houd u op de hoogte.

Wilt u ook op uw paasbest presteren: de eipocheerder is hier te koop: Dille en Kamille