Pimp je choco-momentje...

De lekkerste uitnodiging van het jaar is hier. Over onbezorgd genieten van ongelijke blokjes.

Wraps met kip
Zoals sommige lezers wel weten, ben ik er sinds een paar weken achter dat 'gewoon' gezond eten en lekker sporten toch wel echt het-allerbeste-dieet-ever is. Niet dat ik keihard op de afvaltoer ben, maar ik wilde me wel weer wat fijner en fitter voelen, en na best-wel-een rijtje probeersels, kan ik concluderen dat er écht geen citroensapkuur meer op kan tegen mijn nieuwe voorkeur voor gezond genieten. Avocado's, havermout, hardlopen, gerookte zalm, tomatensoep, paprika's, krab, yoga, fruit, wraps met kip, en groene thee. Oh, en wat ook wel helpt: geen cola meer. Helemaal klaar mee.

Zoete verleider

Nu ben ik sowieso niet zo'n zoetekauw. Ik snack liever chips met dip in plaats van koekjes, toastjes met paté in plaats van taart, en kies vaker kaas in plaats van dessert. Maar er is wel die ene zoete verleider, die toch telkens mijn keukenkastjes binnen glipt. Chocola, ja. Lekker bitter puur, of melk met hazelnoot. Smeltend op de tong. Nu heb ik sinds kort een nieuwe favoriet, die ik toch wel even wilde delen. Heel af en toe trakteer ik mezelf op een stukje van de Tony's Chocolonely melk, met karamel en zeezout. Jep; karamel met zeezout. Goddelijk genieten.

Ongelijke blokjes

Nu is het van die melk-karamel-zeezout-reep echt even onbezorgd genieten, maar dat geldt dus niet voor álle chocolade. Niet omdat die nog meer suiker en vet zouden kunnen bevatten, maar omdat er iets niet helemaal oké aan is. Van de chocorepen die ik voor 2,50 koop, krijgen de cacaoboeren in Ivoorkust en Ghana zo'n 0,12 cent. Daarvan kan die boer natuurlijk niet investeren in zijn plantage. Gevolg? Een steeds lagere productie, chocoladeschaarste, en -nog veel erger- (kind)slavernij. Naar schatting werken er momenteel zo'n 460.000 mensen gedwongen of onbetaald, en onder gevaarlijke omstandigheden op de cacaoplantages. Bij Tony's willen ze graag dat alle chocolade 100% slaafvrij wordt. Ze beginnen gelukkig bij zich zelf. Door zelf alleen Fairtrade gecertificeerde repen te verkopen. En met het 'bean-to-bar-systeem', waarbij de cacao rechtstreeks wordt ingekocht bij boeren waarmee ze een lange termijn relatie hebben.. Maar ook door de pers op te zoeken. Zo begint het allemaal als oprichter Teun van der Keuken zich in 2004 laat aanklagen voor het eten van chocoladerepen waaraan kindslaven hebben meegewerkt. Daarnaast gaan ze graag in discussie met andere chocolademakers, en zijn hun eigen repen verdeeld in ongelijke blokjes om ook onder de chocofans de bewustwording te vergroten.

Chocofeestje

Nu kun je natuurlijk gewoon die heerlijke ongelijke blokjes gaan oppeuzelen. Thuis, op de bank, bij je kopjes thee. Of je kunt je chocomomentje een beetje pimpen. Op Tony's Fair, deze week. Want aanstaande donderdag wordt hun Jaarfairslag (leuk!) gepresenteerd. Dan vertellen ze ons hoe het gaat, en welke belangrijke stappen er inmiddels zijn gezet op weg naar 100% slaafvrije chocolade. We zijn benieuwd. Een visie over eerlijk delen. Serieuze cijfers met een positieve boodschap. En zoiets ontzettend lekkers, dat helemaal verantwoord is. Dat moet gevierd worden. Dus is het hoog tijd voor een feestje. En zijn er hapjes en drankjes. Popcorn, foodtrucks, een festivalband en de dj’s van Singlefeestje. Oh, en heel veel chocolade. Yummmm. Eten we de dag erna wel weer een salade. 

Zin in een dansje? Nieuwsgierig naar deze bijzondere ondernemers, of gewoon een zoetekauw? 

Aanmelden kan hier.

Stevige wijnen onder donkere wolken...

Over een krachtig mini-AOPeetje...

In de -letterlijke en figuurlijke- schaduw van de Bordeaux-streek, liggen in de Dordogne rond de stad Bergerac 13 kleine, relatief onbekende AOP's. Pécharmant is er daar één van. Hoewel er -zoals zo vaak- verschillende etymologische theorieën over het ontstaan van de naam zijn, lijkt het er op dat het woord Pécharmant een verbastering is van 'pech charmant' ofwel ‘charmante heuveltop’. De appellation bestaat sinds 1946 en beslaat zo'n 400 hectares. Ze maken hier gebruik van dezelfde blauwe druivenrassen en technieken als in de naastgelegen machtige Bordeaux, en daarom wordt deze kleine appellation ook wel eens aangeduid als de Saint-Emilion van de Bergeracstreek. Stevige rode wijnen, met bewaarpotentieel. Door de droogte in dit gebied hebben de wijnen vaak een mooi geconcentreerd karakter. 

Wij bezochten in september Château de Tiregand. En van die droogte was trouwens al dagen níets te merken. De wijngaarden van dit prachtige Château, liggen op de heuvels ten noordoosten van Bergerac. Op het moment dat wij komen aankarren, doen zij zich tegoed aan wat laatste stralen zonlicht die moedig stand proberen te houden tegen de naderende wolkenpartijen.

"It is said to have been founded in the 13th century by a natural son of England’s King Edward III named Edward Tyrgan. The Château de Tiregand, listed in the official supplement of France’s Historic Buildings, now belongs to the heirs of the Countess François de St Exupéry."
We hebben een afspraak met meneer François-Xavier de Saint Exupéry -inderdaad- een nazaat van...

Het is meteen duidelijk dat dit geen standaard rondleidinkje gaat worden, want na een warm welkom, mogen wij mee in zijn auto, voor een rit door de wijngaarden. Hij vertelt ondertussen. Over de druiven: 54% van de aanplant is hier Merlot, 23% Cabernet Sauvignon, 18% Cabernet Franc en 5% Malbec. Over de winter van 1956, waarin de vorst de de gehele oogst vernietigde. Over de hellingspercentages binnen het gebied en over hoe rond deze tijd meerdere keren per dag de rijpheid van de verschillende rassen bekeken wordt, om het juiste plukmoment te bepalen.

We stappen uit. Boven onze hoofden vormen de wolken zich zoals de wijnen hier; zwaar en donker. We wroeten in de vochtige grond. De bodem bestaat hier uit een kiezelzandlaag op een ondergrond van keitjes. De helling naar Pécharmant toe verandert geleidelijk in zand en kiezel uit de Périgord, met midden daarin de fameuze laag "tran"; een ijzerhoudende kleilaag die aanzienlijk bijdraagt aan de karakteristieke generositeit, structuur en bewaarmogelijkheden van de wijn. Ik doe wat ik bij elk bezoek aan een wijngaard doe: ik pik een steentje onder een druivenstok vandaan en neem die als terroir-souvenir mee. 

Het begint te regenen. Meneer de St Exupéry is er blij mee, het is in de weken hiervoor té lang droog geweest. Wij mogen de kelders in, én we gaan proeven. De drie glazen die gepland stonden, worden er negen, tien, elf, twaalf. Er komen nieuwe flessen, karaffen, nieuwe jaren, andere samenstellingen van de druivenrassen. We proeven en praten, onze gastheer vertelt zó vol passie dat het me ontroert. 

"Souplesse et rondeur pour le merlot, corps et bouquet pour le cabernet-franc, fruité et arôme pour le cabernet-sauvignon, et touche veloutée pour le malbec."

Bessenfruit in het 'nu'
Mijn proefnotities voor later worden overstemd door het heerlijke nu en eindigen in slordig door elkaar lopende krabbels. Iets met 35 hectare tellende wijngaarden, stokken met een gemiddelde leeftijd van 21 jaar. Van dieprood tot paars, pruim, overrijpe kers en veel bessenfruit. Van houtopvoeding tussen 12 en 18 maanden en malolactische gisting op vat. Van bittere chocolade, mint, peper en koriander tot minerale tonen en stevige tannines. Overzichtelijke informatie voor een later blog is het eigenlijk al lang niet meer, maar de beleving telt nu zwaarder. 

Adieu! 
De ochtend is in de namiddag overgegaan en het afscheid gaat gepaard met een wolkbreuk. Met een aantal flessen in de achterbak, een steentje in de jaszak en zwartpurper-gekleurde lippen verlaten wij met zwiepende ruitenwissers het Château en haar wijngaarden. De buien kunnen ons -voor deze keer- even niet deren. Terwijl het onweer losbarst, zijn wij vol van dankbaarheid. 

Au revoir!